وَمَا

قَدَرُواْ

ٱللَّهَ

حَقَّ

قَدۡرِهِۦٓ

إِذۡ

قَالُواْ

مَآ

أَنزَلَ

ٱللَّهُ

عَلَىٰ

بَشَرٖ

مِّن

شَيۡءٖۗ

قُلۡ

مَنۡ

أَنزَلَ

ٱلۡكِتَٰبَ

ٱلَّذِي

جَآءَ

بِهِۦ

مُوسَىٰ

نُورٗا

وَهُدٗى

لِّلنَّاسِۖ

تَجۡعَلُونَهُۥ

قَرَاطِيسَ

تُبۡدُونَهَا

وَتُخۡفُونَ

كَثِيرٗاۖ

وَعُلِّمۡتُم

مَّا

لَمۡ

تَعۡلَمُوٓاْ

أَنتُمۡ

وَلَآ

ءَابَآؤُكُمۡۖ

قُلِ

ٱللَّهُۖ

ثُمَّ

ذَرۡهُمۡ

فِي

خَوۡضِهِمۡ

يَلۡعَبُونَ

٩١

Улар, Аллоҳ башарга ҳеч нарса туширгани йўқ, деганларида, Аллоҳни тўғри тақдирламадилар. «Мусо кишиларга ҳидоят ва нур этиб олиб келган, уни сиз қоғозга тушириб олиб, баъзисини зоҳир, кўпини махфий қилган ва сиз ҳам, ота-боболарингиз ҳам билмаган нарсаларни сизга ўргатган китобни ким туширди?!» – деб айт. «Аллоҳ» – деб айт. Сўнгра, уларни тек қўй, шўнғиган нарсаларида ўйнайверсинлар.¹