وَلَقَدۡ

مَكَّنَّٰهُمۡ

فِيمَآ

إِن

مَّكَّنَّٰكُمۡ

فِيهِ

وَجَعَلۡنَا

لَهُمۡ

سَمۡعٗا

وَأَبۡصَٰرٗا

وَأَفۡـِٔدَةٗ

فَمَآ

أَغۡنَىٰ

عَنۡهُمۡ

سَمۡعُهُمۡ

وَلَآ

أَبۡصَٰرُهُمۡ

وَلَآ

أَفۡـِٔدَتُهُم

مِّن

شَيۡءٍ

إِذۡ

كَانُواْ

يَجۡحَدُونَ

بِـَٔايَٰتِ

ٱللَّهِ

وَحَاقَ

بِهِم

مَّا

كَانُواْ

بِهِۦ

يَسۡتَهۡزِءُونَ

٢٦

(Эй, Мекке мушриктери!) Биз аларга (Аад каапырларына) силерге бербеген мүмкүнчүлүктөрдү (күч-кудурет) берген элек . Жана аларга көздөрдү, кулактарды жана жүрөктөрдү берген элек. Бирок, Аллахтын аяттарын четке каккан себептүү аларга көз, кулак жана жүрөктөрү пайда бербеди.[1] (Кийин) аларды өздөрү мыскылдаган нерсе (тозок азабы) ороп алды. ¹