وَاتْلُ

عَلَیْهِمْ

نَبَاَ

نُوْحٍ ۘ

اِذْ

قَالَ

لِقَوْمِهٖ

یٰقَوْمِ

اِنْ

كَانَ

كَبُرَ

عَلَیْكُمْ

مَّقَامِیْ

وَتَذْكِیْرِیْ

بِاٰیٰتِ

اللّٰهِ

فَعَلَی

اللّٰهِ

تَوَكَّلْتُ

فَاَجْمِعُوْۤا

اَمْرَكُمْ

وَشُرَكَآءَكُمْ

ثُمَّ

لَا

یَكُنْ

اَمْرُكُمْ

عَلَیْكُمْ

غُمَّةً

ثُمَّ

اقْضُوْۤا

اِلَیَّ

وَلَا

تُنْظِرُوْنِ

۟

(О, Мухаммад) Аларга Нухтун кабарын окуп бер: Бир кезде Нух коомуна (кайрылып) айтты: “О, коомум! Эгер менин (динге даават кылып, көп жылдар араңарда) турушум жана Аллахтын аяттарын эскертишим силерге оор келген болсо, Аллахка тобокел кылдым, (мага каршы) бардык амал-күчүңөрдү жана Аллахка шерик кылган бардык “кудайыңарды” чогулта бергиле. Ишиңер өзүңөргө белгисиз болуп калбасын. Анан мага эч мөөнөт бербей, (колуңардан келгенин) кылгыла![1] ¹