وَلَا

تَنفَعُ

ٱلشَّفَٰعَةُ

عِندَهُۥٓ

إِلَّا

لِمَنۡ

أَذِنَ

لَهُۥۚ

حَتَّىٰٓ

إِذَا

فُزِّعَ

عَن

قُلُوبِهِمۡ

قَالُواْ

مَاذَا

قَالَ

رَبُّكُمۡۖ

قَالُواْ

ٱلۡحَقَّۖ

وَهُوَ

ٱلۡعَلِيُّ

ٱلۡكَبِيرُ

٢٣

Allah’ın huzurunda, kendisinin izin verdiği kimselerden başkasının şefâati fayda vermez. Nihayet onların yüreklerinden korku giderilince: Rabbiniz ne buyurdu? derler. Onlar da: Hak olanı buyurdu, derler. O, yücedir, büyüktür.