إِذۡ

قَالَتِ

ٱمۡرَأَتُ

عِمۡرَٰنَ

رَبِّ

إِنِّي

نَذَرۡتُ

لَكَ

مَا

فِي

بَطۡنِي

مُحَرَّرٗا

فَتَقَبَّلۡ

مِنِّيٓۖ

إِنَّكَ

أَنتَ

ٱلسَّمِيعُ

ٱلۡعَلِيمُ

٣٥

     İmrân’ın karısı şöyle demişti: «Rabbim! Ben karnımdakini yalnız ibadet için sana adadım; (bunu) benden kabul et. Şüphe yoktur ki sen, hakkıyla işiten, hakkıyla bilensin.»