وَأَمَّا

ٱلۡجِدَارُ

فَكَانَ

لِغُلَٰمَيۡنِ

يَتِيمَيۡنِ

فِي

ٱلۡمَدِينَةِ

وَكَانَ

تَحۡتَهُۥ

كَنزٞ

لَّهُمَا

وَكَانَ

أَبُوهُمَا

صَٰلِحٗا

فَأَرَادَ

رَبُّكَ

أَن

يَبۡلُغَآ

أَشُدَّهُمَا

وَيَسۡتَخۡرِجَا

كَنزَهُمَا

رَحۡمَةٗ

مِّن

رَّبِّكَۚ

وَمَا

فَعَلۡتُهُۥ

عَنۡ

أَمۡرِيۚ

ذَٰلِكَ

تَأۡوِيلُ

مَا

لَمۡ

تَسۡطِع

عَّلَيۡهِ

صَبۡرٗا

٨٢

Wat de (bouwvallige) muur betreft, deze behoorde toe aan de twee weesjongens (Asram & Sariem woonachtig) in de stad. Onder (deze muur) bevond zich een (verborgen) schat (bestaande uit goud, zilver én een boek met nuttige kennis) die hen (rechtmatig) toebehoorde; en (vanwege het feit dat) hun vader een rechtschapen man was (zorgde Allah niet alleen voor de bescherming van de kinderen maar ook voor het geheim van de schat want) het was de bedoeling van jouw Heer dat zij zouden opgroeien tot ze de volwassenheid hadden bereikt (om dan vervolgens) de schat op te graven als een genade van jullie Heer. Ik deed het niet op eigen gezag. Dit is de bedoeling van die (zaken) waarvoor je geen geduld kon opbrengen.”