يَٰٓأَيُّهَا

ٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

تُوبُوٓاْ

إِلَى

ٱللَّهِ

تَوۡبَةٗ

نَّصُوحًا

عَسَىٰ

رَبُّكُمۡ

أَن

يُكَفِّرَ

عَنكُمۡ

سَيِّـَٔاتِكُمۡ

وَيُدۡخِلَكُمۡ

جَنَّٰتٖ

تَجۡرِي

مِن

تَحۡتِهَا

ٱلۡأَنۡهَٰرُ

يَوۡمَ

لَا

يُخۡزِي

ٱللَّهُ

ٱلنَّبِيَّ

وَٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مَعَهُۥۖ

نُورُهُمۡ

يَسۡعَىٰ

بَيۡنَ

أَيۡدِيهِمۡ

وَبِأَيۡمَٰنِهِمۡ

يَقُولُونَ

رَبَّنَآ

أَتۡمِمۡ

لَنَا

نُورَنَا

وَٱغۡفِرۡ

لَنَآۖ

إِنَّكَ

عَلَىٰ

كُلِّ

شَيۡءٖ

قَدِيرٞ

٨

Эй, иймон келтирганлар! Аллоҳга холис тавба қилинглар! Шоядки, Роббингиз гуноҳларингизни ювса ва сизни (дарахтлари) остидан анҳорлар оқиб турган жаннатларга киритса. Бир кундаки, унда Аллоҳ Набийни ва у билан бирга бўлган иймон келтирганларни шарманда қилмас. Уларнинг нурлари олдиларида ва ўнг тарафларида юриб борадир. Улар эса: «Роббимиз, бизга нуримизни батамом қилиб бер, гуноҳларимизни кечир, албатта, Сен барча нарсага қодирсан», дерлар.¹