{شێوازهكانى وهحى} [ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ ] وه بۆ هیچ مرۆڤێك نیه كه خوای گهوره قسهی لهگهڵدا بكات تهنها به وهحی نهبێت، (ئهمیش بهڵگهیه لهسهر ئهوهی كه خوای گهوره قسه دهكات و سیفهتی قسه كردنی ههیه)، یاخود له پشت پهردهوه نهبێت، یاخود فریشتهیهك ئهنێرێ و بهو فریشتهیهدا وهحی بۆ ئهنێرێ به ئیزنی خۆی بۆ ههر شتێك كه ویستی لێ بێت كه جبریل تایبهته به هێنانی وهحی بۆ پێغهمبهران [ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ (٥١) ] بهڕاستی خوای گهوره زۆر بهرزه له زات و ناوهكان و سیفاتهكان و كردهوهكانیدا، وه زۆر داناو كاربهجێیه.