قَدْ

كَانَتْ

لَكُمْ

اُسْوَةٌ

حَسَنَةٌ

فِیْۤ

اِبْرٰهِیْمَ

وَالَّذِیْنَ

مَعَهٗ ۚ

اِذْ

قَالُوْا

لِقَوْمِهِمْ

اِنَّا

بُرَءٰٓؤُا

مِنْكُمْ

وَمِمَّا

تَعْبُدُوْنَ

مِنْ

دُوْنِ

اللّٰهِ ؗ

كَفَرْنَا

بِكُمْ

وَبَدَا

بَیْنَنَا

وَبَیْنَكُمُ

الْعَدَاوَةُ

وَالْبَغْضَآءُ

اَبَدًا

حَتّٰی

تُؤْمِنُوْا

بِاللّٰهِ

وَحْدَهٗۤ

اِلَّا

قَوْلَ

اِبْرٰهِیْمَ

لِاَبِیْهِ

لَاَسْتَغْفِرَنَّ

لَكَ

وَمَاۤ

اَمْلِكُ

لَكَ

مِنَ

اللّٰهِ

مِنْ

شَیْءٍ ؕ

رَبَّنَا

عَلَیْكَ

تَوَكَّلْنَا

وَاِلَیْكَ

اَنَبْنَا

وَاِلَیْكَ

الْمَصِیْرُ

۟

Анығында, сендер үшін Ибраһимде және онымен бірге болғандарда көркем өнеге бар. Олар еліне: «Негізінде біз сендерден де, Аллаһтан өзге табынатындарыңнан да бас тартамыз. Біз сендердің діндеріңді мойындамаймыз. Қашан Аллаһтың жалғыз Өзіне сенгендеріңше, сендер мен біздің арамызда мәңгі дұшпандық әрі өшпенділік орнады», - деді. Бірақ Ибраһимнің / өз / әкесіне: «Мен міндетті түрде сен үшін кешірім тілеймін. Бірақ сен үшін Аллаһтың алдында ешнәрсеге ие бола алмаймын», - деген сөзі ғана бұған кірмейді. / Олар!: «Раббымыз! Біз Өзіңе жүгініп, саған ісімізді тапсырдық / тәуекел еттік / және Өзіңе бойсұнуға қайттық / тәубе еттік / , әрі қайтуымыз Саған.