وَإِذۡ

قَالَ

ٱللَّهُ

يَٰعِيسَى

ٱبۡنَ

مَرۡيَمَ

ءَأَنتَ

قُلۡتَ

لِلنَّاسِ

ٱتَّخِذُونِي

وَأُمِّيَ

إِلَٰهَيۡنِ

مِن

دُونِ

ٱللَّهِۖ

قَالَ

سُبۡحَٰنَكَ

مَا

يَكُونُ

لِيٓ

أَنۡ

أَقُولَ

مَا

لَيۡسَ

لِي

بِحَقٍّۚ

إِن

كُنتُ

قُلۡتُهُۥ

فَقَدۡ

عَلِمۡتَهُۥۚ

تَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِي

وَلَآ

أَعۡلَمُ

مَا

فِي

نَفۡسِكَۚ

إِنَّكَ

أَنتَ

عَلَّٰمُ

ٱلۡغُيُوبِ

١١٦

«Бир кезде Аллах айтты: “О, Мариямдын уулу Иса! Сен адамдарга: “Аллахты таштап, мени жана апамды кудай кылып алгыла” - деген белең?! (Иса) айтты: “О, Раббим! Сен (шериктен) Аруу-Тазасың! Менин акым жок нерсени айтуу мага туура келбейт! Эгер айтканымда, Сен аны билмексиң. Сен менин жүрөгүмдөгүнү билесиң. Бирок, мен Сенде болгон нерсени биле албаймын. Сен - кайыптарды да эң жакшы Билүүчүсүң!»