سَیَقُوْلُ

لَكَ

الْمُخَلَّفُوْنَ

مِنَ

الْاَعْرَابِ

شَغَلَتْنَاۤ

اَمْوَالُنَا

وَاَهْلُوْنَا

فَاسْتَغْفِرْ

لَنَا ۚ

یَقُوْلُوْنَ

بِاَلْسِنَتِهِمْ

مَّا

لَیْسَ

فِیْ

قُلُوْبِهِمْ ؕ

قُلْ

فَمَنْ

یَّمْلِكُ

لَكُمْ

مِّنَ

اللّٰهِ

شَیْـًٔا

اِنْ

اَرَادَ

بِكُمْ

ضَرًّا

اَوْ

اَرَادَ

بِكُمْ

نَفْعًا ؕ

بَلْ

كَانَ

اللّٰهُ

بِمَا

تَعْمَلُوْنَ

خَبِیْرًا

۟

Ортда қолган аъробийлар сенга: «Молимиз ва аҳлимиз бизни машғул қилди, бизга истиғфор айт», дейишар. Улар қалбларида йўқ нарсани тиллари ила айтурлар. Сен: «Агар Аллоҳ сизга зарарни ирода қилса ёки сизга манфаатни ирода қилса, ким сизларни Аллоҳдан (келадиган) бирор нарсадан (тўсишга) молик бўладир? Таъкидки, Аллоҳ қилган амалларингиздан хабардордир», деб айт.¹