وَاِذْ

اَخَذْنَا

مِیْثَاقَكُمْ

وَرَفَعْنَا

فَوْقَكُمُ

الطُّوْرَ ؕ

خُذُوْا

مَاۤ

اٰتَیْنٰكُمْ

بِقُوَّةٍ

وَّاسْمَعُوْا ؕ

قَالُوْا

سَمِعْنَا

وَعَصَیْنَا ۗ

وَاُشْرِبُوْا

فِیْ

قُلُوْبِهِمُ

الْعِجْلَ

بِكُفْرِهِمْ ؕ

قُلْ

بِئْسَمَا

یَاْمُرُكُمْ

بِهٖۤ

اِیْمَانُكُمْ

اِنْ

كُنْتُمْ

مُّؤْمِنِیْنَ

۟

Сиздан аҳду паймонингизни олиб, устингизга Турни кўтариб: «Сизга Биз берган нарсани қувват билан тутинг ва тингланг», деганимизни эсланг. Улар: «Тингладик ва исён қилдик», дедилар. Куфрлари сабабли қалбларига бузоқ ўрнаштирилди. Айт: «Агар мўмин бўлсангиз, сизнинг иймонингиз қандай ҳам ёмон нарсага буюради!»¹