تفسیر: الشمس 91:2

[ وَالْقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا (٢) ] وه‌ سوێند بێ به‌ مانگ كاتێك كه‌ به‌دوای خۆردا دێت كاتێك كه‌ خۆر ئاوابێ مانگی یه‌ك شه‌وه‌ ئه‌بیندرێت و به‌دوایدا دێت و ده‌رئه‌كه‌وێت، یاخود له‌ (لَيالي البِيض) واته‌: شه‌وانی سیانزه‌و چوارده‌و پانزه‌ كه‌ خۆر ئاوابێ له‌ ڕۆژهه‌ڵاته‌وه‌ مانگ به‌ته‌واوی ده‌رئه‌كه‌وێ.