فَلَمَّا

فَصَلَ

طَالُوتُ

بِٱلۡجُنُودِ

قَالَ

إِنَّ

ٱللَّهَ

مُبۡتَلِيكُم

بِنَهَرٖ

فَمَن

شَرِبَ

مِنۡهُ

فَلَيۡسَ

مِنِّي

وَمَن

لَّمۡ

يَطۡعَمۡهُ

فَإِنَّهُۥ

مِنِّيٓ

إِلَّا

مَنِ

ٱغۡتَرَفَ

غُرۡفَةَۢ

بِيَدِهِۦۚ

فَشَرِبُواْ

مِنۡهُ

إِلَّا

قَلِيلٗا

مِّنۡهُمۡۚ

فَلَمَّا

جَاوَزَهُۥ

هُوَ

وَٱلَّذِينَ

ءَامَنُواْ

مَعَهُۥ

قَالُواْ

لَا

طَاقَةَ

لَنَا

ٱلۡيَوۡمَ

بِجَالُوتَ

وَجُنُودِهِۦۚ

قَالَ

ٱلَّذِينَ

يَظُنُّونَ

أَنَّهُم

مُّلَٰقُواْ

ٱللَّهِ

كَم

مِّن

فِئَةٖ

قَلِيلَةٍ

غَلَبَتۡ

فِئَةٗ

كَثِيرَةَۢ

بِإِذۡنِ

ٱللَّهِۗ

وَٱللَّهُ

مَعَ

ٱلصَّٰبِرِينَ

٢٤٩

Толут аскар билан чиққанда: «Албатта, Аллоҳ сизни дарё билан синовчидир, ким ундан ичса, у мендан эмас. Ва ким уни тановул қилмаса, у, албатта, мендандир. Магар биров қўли билан бир ҳўплам ҳўпласа, майли», деди. Озгиналаридан бошқалари ундан ичдилар. У ва у билан бирга иймон келтирганлар у(дарё)дан ўтганларида, улар: «Бугун бизда Жолут ва унинг аскари билан жанг қилишга тоқат йўқ», дедилар. Аллоҳга рўбарў бўлишга ишонганлар: «Қанчадан-қанча оз сонли гуруҳлар Аллоҳнинг изни билан кўп сонли гуруҳларга ғолиб келган. Аллоҳ сабрлилар биландир», – дедилар.¹